تنهای بی سنگ صبور...

اول آشناییمون حرفا چه شاعرانه بود

نگاه تو، تو چشم من چه پاک و صادقانه بود

اول آشناییمون عزیز و دردونه بودم

به چشم مست وعاشقت گوهر یکدونه بودم

حالا کی هستم واسه تو حالا کی هستم واسه تو

یه جام خالی از شراب

شکستنی مثل حباب

اول آشناییمون برای تو راز بودم

شعر بودم ، شور بودم ، الهه ناز بودم

اول آشناییمون واسم یه پروانه بودی

من همه سادگیمو تو عاشق و دیوانه بودی

حالا کی هستم واسه تو حالا کی هستم واسه تو

یه جام خالی از شراب 

 شکستنی مثل حباب...

حرفایی موند تو سینه که قلبمو سوزونده

گفتی پری از کینه یکی به من رسونده

عاشقتم هنوزم نمی کنم تلافی

برای اشتباهت قهرمن و تو کافی

شنیدم دوسم نداری پشت هم هی بد بیاری

تو شدی ازم فراری خیلی وقته منو تنها می زاری

سر هر قول و قراری بهونه برام می آری

آخر چشم انتظاری خیلی سخته بگی حرفی نداری

تو بی من من بی تو روزا به کندی میگذره

چی میشه که پیشه کسی باشی عاشقتره

یک نگاه شد گناه این اشتباه آخره

قصه مون بسر رسید با یه دنیا خاطره

حالا تنهای تنهام توی این دنیا

من که موندم پای تو

ولی تو رفتی چرا چرا چرا

شنیدم دوسم نداری پشت هم هی بد بیاری

تو شدی ازم فراری خیلی وقته منو تنها می زاری

سر هر قول و قراری بهونه برام می آری

آخر چشم انتظاری خیلی سخته بگی حرفی نداری...

من نمیدانم!
کدام نگاه،
کدام جاده،
کدام حرف،
کدام صدا،
کدام رفتار،
کدام نبودن،
کدام خواستن،
کدام بودن
کدام واژه،
کدام نخواستن،
کدام دوستت دارم،
کدام!
تو را از من گرفت
ولی!
من میدانم!
دلم تا همیشه در وسط ترین
نقطه ی زندگیت جا مانده است
جایی بین خواستن و نخواستن
جایی بین بودن و نبودن
جایی بین رفتن و نرفتن
جایی بین....... این نقطه های خالی!
جا مانده ام...!

تو رو تو گریه می بوسم ، تو رو که غرق لبخندی
رو این حالی که من دارم ، چرا چشماتو می بندی

بذار این آخرین روز رو تمام باورت باشم
بذار فردا تو این خونه ، تو آغوش تو پیدا شم

نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری
نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری

نمی دونی چه آشوبم از این آرامش خونه
از این رویای شیرینی که می دونم نمی مونه
چه قدر این حس من خوبه ، همین که از تو می میرم
همین که هر نفس امشب ، هوامو از تو می گیریم

نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری
نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری...

چقدر این آهنگ هلن رو دوست دارم ... امروز بعد از مدت ها دوباره گوش کردمش باهاش کلی خاطره ی قشنگ دارم ... که دارن فراموش میشن...

همین امشب از غصه ها میمیرم

انتقام خودمو از دو تامون میگیرم

دیگه از دست توام کاری بر نمیاد

بـــــــایــــد آروم بگیـــــــــرم ...

مثـــل نـــور یه شهاب کــوچیک

رد میشــــم از تـــو چـــــشات

بــاز دوبــاره میافتم از چــشات

بیــــــــــــــصدا میمیـــــــرم ...

به خوابت نمیام کابوست نمیشـم

تو شبای سیاه فانوســت نمیشم

دیگه از دست توام کاری بـر نمیاد

بــــــــایــــــــد آروم بگیـــــــــــرم ...

چقدر دیگه جلوی آی دیم بنویسم حالم داره از این مملکت به هم میخوره؟!؟!؟!

چقدر دیگه اشک بریزم که به خاطر پوششم بهم توهین نشه ؟!

چقدر دیگه باید ........................ چرا نمیتونم حرفی بزنم؟! چرا حتی نمیتونم تو

وبلاگ خودمم حرفمو بگم؟! چرا باید خفه بشم؟! چرا؟ چرا؟چرا...؟!

فقط چون اینجا  ایرانه ...! ! !

وقتی چشامون وا شد از زندگی سیر شدیم        

نفهمیدیم چی شد توی جوونیمون پیر شدیم

گفتن چپ میزنی منحرفی بی اعتقادی                           

اما کی شما به سوال های من جواب دادین؟!

ما از وقتی چشارو وا کردیم که جنگ بود                           

تو دست بابا به جای قلم تفنگ بود

همیشه یه پای زندگی واسه ما لنگ بود                          

همیشه جواب اعتراضمون یه سنگ بود

فقط واسه یه بار بذار من بگم قصه رو                               

من و تو هر دو تا میشناسیم درد و ریشه رو

واسه یه بار هم بذار فکرکنم که آدمم                               

تصور کنم تو یه جامعه ی سالمم

بذار یادم بره بیست سال تو سری خوردم                         

که یه تفاله ی بی ارزشم بذار فکر کنم

بذار یه لحظه چشامو ببندم رو خواهرم                             

رو گریه ی شبونه و بغض مادرم

بذار چشامو ببندمو بگم خوشبختم                                 

که بی آینده نیستم و به فردا چشم دوختم

تو تو دلت می خندی اگه تو ناز و نعمتی                           

آخه زندگی واسه ما یه چیز دیگه است لعنتی

واسه ما لحظه هایی تو خواب که رفته                              

گریه ی سرخ اون چشایی که خون گرفته

واسه ما این زندگی نیست مثه جون کندنه                       

مثه تو صبح زنده شدن و شب مردنه

مثه یه مامور با چک های برگشتی و                               

دست و پا زدن تو ی فقر و بدبختی و

مثه این که دامنتو رو سرت بگیری و                                  

آبروت بره تو محلتو بخوای بمیری و

باید خودت رو بفروشی هر جوری پول میخوای                    

تو سرتم اگه میزنن صدات در نمیاد

یه زندگیه قسطی آخره ماه اجاره خونه                             

انسجام ملی اسلامی زیر سقف ویرونه

به هر کی هرچی که گفتم کسی که چیزی نگفت              

(طرف ما همیشه یه شب یه شب بدخوف)

(طرف ما مرگ هم تاوون داره                                          

طرف ما همه پیادن یه عده سواره

طرف ما کلکسیون بد بختیه                                           

طرف ما همه چی واسه ما بی معنیه)

طرف ما فاحشه یه زن خونه داره                                     

جز این راه واسه شام شبش چاره نداره

طرف ما معرفت لب خیابونا وله                                        

این که شرم نکنی از خودت خیلی مشکله

جایی که معنیه آدم همیشه زیر سواله                             

مثل یه انسان زندگی کردن تقریبا محاله

یه بار سنگین اینجا از صبح تا شب رو دوشته                     

فقط صدای وحشت و خفقان تو گوشته

طرف ما جانی تو دانشگاه درس میخونه                            

طرف ما عجیبه دانشجو تو زندونه

طرف ما ملیت یه تخته سنگ شکسته است                      

هویت اون دریه که ۱۴ قرن بسته است

تو محله ی ما آدما نصفه قیمتن                                       

اینجا به آدم قد یه سگ ارزش نمیدن

واسه ما خیلی وقته که تو سری خوردن عادته                    

ویه خدایی که میخنده به حالمون شاهده

اینجا دلت گرفت میگن خودکشی راه حله                          

(اینجا زندگی کردن از مردن مشکل تره)

(طرف ما مرگ هم تاوون داره                                          

طرف ما بر یه آدم یه عده سواره

طرف ما کلکسیون بد بختیه                                            

طرف ما همه چی واسه ما بی معنیه)

کاش واژه ی عشق

آنقدر با لب ها صمیمی بود

که برای گفتنش نیازی به شهامت نبود...